Projektowanie obiektowe

Punktem wyjścia w obiektowym tworzeniu SI jest model biznesowy i np.:



Większość SI ma strukturę warstwową, zawiera:

• składniki wewnętrzne (jądro)
• składniki zewnętrzne

Dzięki temu są one elastyczne (można do nich w każdej chwili dołączyć nowe komponenty).
Jednak przyłączenie nowego urządzenia wymaga szeregu zabiegów w różnych warstwach, co jest dość trudne.
Podstawowe koncepcje projektowania obiektowego:

• koncepcje obiektu:
• stan wewnętrzny
• sposób zachowania
• tożsamość unikatowa
• zasada abstrakcji:
• kompozycyjnej
• uogólniającej
• zasada hierarchizacji:
• kompozycyjnej
• dziedziczenia
• zasada modularności
• zasada enkapsulacji

Pojęciem kluczowym w projektowaniu jest KLASA.
Cechą charakterystyczną koncepcji klasy jest ukrycie danych przed obiektami:



Obiekty zewnętrzne mają dostęp do funkcji (metod) za pomocą których mogą zlecać wykonanie określonych operacji na danych.
ENKAPSULACJA – zamknięcie danych w „pancerzu” skojarzonych z nimi metod. Dzięki temu można zmienić tradycyjny układ systemu w którym wiele programów korzysta z wielu danych (1) na układ w którym programy i dane są zblokowane razem (2).





W takim systemie każdy z obiektów może być programowany przez oddzielnego programistę.
Cały system można wtedy budować zestawiając obiekty i klasy w stosownych konfiguracjach na poszczególnych poziomach systemu.

Na podstawie abstrakcyjnej definicji klasy można wygenerować konkretne obiekty.



Z klasy można wytworzyć dowolnie dużo obiektów.
1.) W tradycyjnym podejściu głównym „aktorem” działającym w systemie jest program zarządzający który aktywizuje poszczególne programy i dane
2.) W podejściu obiektowym wszystkie obiekty mogą być aktywne równocześnie a każdy z nich wykonuje swoją cześć zadań



Obiekty komunikują się ze sobą przesyłając komunikaty. Z jednej klasy można wygenerować dalsze klasy.



Klasy potomne dziedziczą cześć właściwości nadklasy i tak powstaje hierarchia klas i podklas, ułatwiająca operowania złożonymi obiektami. W każdej chwili można także dodać nową podklasę. Atrybuty dotyczące obiektów wszystkich podklas wygodnie jest umieszczać w definicji klasy nadrzędnej.
Budowa systemu polega na zestawieniu go z klas, z których cześć jest stworzona specjalnie dla danego systemu, ale większość pochodzi z zasobów przeznaczonych do wielokrotnego użytku (np.: biblioteka klas).
Typowe źródła klas dla projektu:

• klasy unikalne <- opracowane wewnętrznie
• klasy wyspecjalizowane <- dostawca klas
• klasy ogólne <- dostawca języka