Pojęciem kluczowym w modelowaniu jest klasa. Cechą charakterystyczną koncepcji klasy jest ukrycie danych przed obiektami zewnętrznymi. Takie zamknięcie danych "w pancerzu” skojarzonych z nimi metod nazywa się enkapsulacją. Obiekty zewnętrzne mają dostęp wyłącznie do funkcji(metod), za pomocą których mogą zlecać wykonywanie operacji na danych. W takim systemie każdy z obiektów może być programowany przez oddzielnego programistę. Cały system można wtedy budować zestawiając powtarzalne obiekty i klasy w stosownych konfiguracjach na poszczególnych poziomach hierarchii systemu. Na podstawie abstrakcyjnej definicji klasy można wygenerować konkretne obiekty. Klasa = "foremka” dla obiektów. W tradycyjnym podejściu głównym "aktorem” działającym w systemie jest program zarządzający, który aktywizuje poszczególne programy i dane. W podejściu obiektowym wszystkie obiekty mogą być aktywne jednocześnie, a każdy z nich wykonuje swoją część zadania. Z jednej klasy można też wygenerować dalsze klasy, które część własności dziedziczą po klasie macierzystej. Atrybuty dotyczące obiektów wszystkich podklas wygodnie jest umieszczać w definicji klasy nadrzędnej. Budowa systemu w podejściu obiektowym polega na zestawianiu go z klas, których część może być tworzona specjalnie dla niego, ale większość pochodzi z zasobów. Typowe źródła klas dla projektu to klasy unikalne (opracowanie wewnętrzne), klasy wyspecjalizowane (dostawca klas) oraz klasy ogólne (dostawca języka).