Model przypadków użycia: definiuje zewnętrze (aktorów = systemy zewnętrzne = kontekst) oraz wnętrze (przypadki użycia), określające zachowanie się systemu w interakcji z jego zewnętrzem.
Obiektowy model dziedziny: odwzorowywuje byty świata rzeczywistego (czyli dziedziny problemowej) w obiekty istniejące w systemie.
Obiektowy model analityczny: efekt fazy analizy dla konkretnego zastosowania.
Model projektowy (logiczny): opisuje założenia przyszłej implementacji.
Model implementacyjny (fizyczny): reprezentuje konkretną implementację systemu.
Model testowania: określa plan testów, specyfikuje dane testowe i raporty.
Modele wymagają odpowiednich procesów ich tworzenia
Model analityczny - Ujęcie w modelu pewnych elementów dziedziny problemu nie będących częścią systemu czyni model bardziej zrozumiałym. Przykładem jest ujęcie w modelu systemów zewnętrznych, z którymi system ma współpracować. Na etapie modelowania może nie być jasne, które elementy modelu będą realizowane przez oprogramowanie, a które w sposób sprzętowy lub ręcznie. Celem budowy modelu analitycznego może być wykrycie tych fragmentów dziedziny problemu, których wspomaganie za pomocą innego oprogramowania będzie szczególnie przydatne.
Model przypadków użycia